Wymiary i do czego służą
Obie formy powstają z tego samego surowca co reszta linii: ziemniak jest krojony i suszony, tylko nie jest mielony. Skład to 100% suszony ziemniak (Solanum tuberosum), bez konserwantów, emulgatorów i SO₂, w wersji standard i BIO.
| Forma | Wymiary | Charakter w daniu |
|---|---|---|
| Kostka ziemniaczana cienka | 10×10×2 mm | mięknie szybciej - zupy instant, sałatki |
| Kostka ziemniaczana gruba | 10×10×7 mm | trzyma kształt w obróbce termicznej - dania gotowe, zupy w słoikach, tortilla |
| Słupek ziemniaczany | 15×2×2 · 20×3×2 · 3×3×6 mm | podłużny kawałek ziemniaka w daniu |
Kostka ziemniaczana suszona i słupek ziemniaczany różnią się kształtem kawałka na talerzu, nie technologią: skład i sposób suszenia są te same. Tabela doboru do konkretnych dań jest na stronie dania gotowe i zupy, a miejsce obu form wśród pozostałych czterech opisuje poradnik Ziemniaki w proszku: sześć form suszu.
Rehydratacja: co wiemy, a co trzeba zmierzyć
Kierunek jest pewny: cienka kostka 10×10×2 uwadnia się szybciej niż gruba 10×10×7, a kostka i słupek uwadniają się w zupie albo w sosie, bez osobnego etapu moczenia. Czasy i proporcje wody dla konkretnego indeksu podaje jego specyfikacja / TDS - dlatego nie publikujemy jednej liczby „na kostkę”: zależy ona od wymiaru, temperatury i tego, czy kawałek uwadnia się w wodzie, w sosie, czy w procesie pasteryzacji.
Pomiar u siebie zajmuje jedną serię i wygląda tak:
- Odważ suchy wsad i zanotuj wymiar oraz numer partii z etykiety.
- Zalej płynem docelowym - wodą, wywarem albo sosem o temperaturze z Twojego procesu, nie wodą z kranu, jeśli w produkcji jest inaczej.
- Wyciągaj próbki w stałych odstępach (na przykład co 2 minuty) i oceniaj dwie rzeczy: miękkość na przekroju i to, czy kawałek trzyma krawędź.
- Zanotuj punkt, w którym kawałek jest miękki, ale jeszcze nie rozpada się - to jest Twój czas rehydratacji dla tego wymiaru i tego płynu.
- Powtórz w docelowym procesie termicznym. Zachowanie w pasteryzacji potwierdzamy w próbie, bo decyduje o nim cały profil obróbki, nie sam surowiec.
Ten pomiar warto zrobić raz i zapisać w specyfikacji wyrobu - kostka ma ten sam wymiar w każdej partii, więc wynik nie zmienia się razem z dostawą.
Gdzie kostka zarabia na siebie
Świeży ziemniak do dania gotowego trzeba obrać, pokroić i zblanszować, a kawałki z różnych dostaw różnie znoszą obróbkę cieplną. Kostka wchodzi sucha, ma ten sam wymiar w każdej partii i startuje ze znanej wilgotności.
- Zupy w słoikach i dania pasteryzowane - kostka gruba 10×10×7 mm albo słupek; kostka jest stosowana w daniach pakowanych w atmosferze ochronnej (MAP) i w zupach w słoikach.
- Zupy instant - kostka cienka 10×10×2 mm, bo mięknie szybciej.
- Sałatki ziemniaczane - kostka cienka albo słupek: równy kawałek zamiast ziemniaka krojonego ręcznie, bez obierania i strat.
- Tortilla - kostka gruba, która trzyma kształt.
- Masy i puree w daniach - tu zamiast kawałka wchodzi granulat ziemniaczany, bo zadaniem jest gładka masa, a nie widoczny ziemniak.
W kuchni zbiorowej dochodzi argument magazynowy: kostka jest porcjowana z worka i przechowywana w temperaturze otoczenia, bez chłodni i bez odpadu po obieraniu.

Co zapisać w specyfikacji wyrobu
Kostka i słupek wchodzą do receptury jako surowiec suchy, więc w specyfikacji gotowego wyrobu pojawiają się dwie liczby, których przy świeżym ziemniaku nie było: wsad suchy i ilość płynu, którą kawałek zabiera z dania. Druga z nich jest ważniejsza, niż wygląda - w zupie czy sosie kostka pobiera wodę z receptury, więc po zamianie surowca trzeba zbilansować płyn, inaczej danie wyjdzie gęstsze niż wzorzec.
Praktyczny porządek jest taki: najpierw ustalasz wsad suchy, który daje oczekiwaną liczbę kawałków w porcji, potem mierzysz, ile płynu zabiera, i na końcu korygujesz ilość wywaru albo sosu. Przy daniach pasteryzowanych i w MAP ten bilans sprawdzasz na pełnym profilu obróbki, nie na gotowaniu w garnku, bo kawałek pracuje inaczej w słoiku zamkniętym niż w otwartym kotle. Szerzej o tym piszemy w poradniku Panierki i posypki z grysu ziemniaczanego.
Warunki wspólne dla obu form
Trwałość to 12 miesięcy od daty produkcji w zamkniętym opakowaniu, bez chłodzenia; przechowywanie w suchym pomieszczeniu bez obcych zapachów, do 30 °C, przy zalecanej wilgotności względnej 75%. Kostka i słupek są higroskopijne, więc worek po otwarciu trzeba zamykać.
Opakowania: worki papierowe 10, 15 i 25 kg albo big bag; paleta 120×100 lub 120×80 cm mieści maksymalnie 1000 kg. Zamówienie od jednego worka, bez sztywnego MOQ, standardowy czas realizacji 14 dni, produkcja przez 12 miesięcy w roku. Każda partia jest badana przed wysyłką, a wyniki badań dostajesz w certyfikacie analizy partii. Temat rozwija osobny poradnik: Snacki i pellety ziemniaczane.
Najczęstsze pytania
Rehydratacja kostki i słupka ziemniaczanego odbywa się w zupie, w sosie albo w procesie termicznym, bez osobnego etapu moczenia: kawałek wchodzi suchy, pobiera płyn z dania i dalej zachowuje się jak ziemniak, tyle że startuje ze znanej wilgotności. Czas zależy od wymiaru, temperatury i rodzaju płynu, dlatego mierzy się go raz na własnej serii, wyciągając próbki co 2 minuty i oceniając miękkość na przekroju oraz to, czy kawałek trzyma krawędź.
Cienka kostka 10×10×2 mm uwadnia się szybciej niż gruba 10×10×7 mm; jednej liczby „na kostkę” nie ma, bo czas zależy od wymiaru, temperatury i tego, czy kawałek uwadnia się w wodzie, w sosie, czy w pasteryzacji. Czasy i proporcje wody dla konkretnego indeksu podaje specyfikacja / TDS, a w procesie docelowym najlepiej zmierzyć je na własnej serii. Kostka ma ten sam wymiar w każdej partii, więc wynik nie zmienia się razem z dostawą.
Cienka 10×10×2 mm do zup instant i sałatek, bo mięknie szybciej; gruba 10×10×7 mm do dań gotowych, zup w słoikach i tortilli, bo trzyma kształt w obróbce termicznej. Obie mają ten sam skład i tę samą technologię suszenia, różni je grubość, a więc czas uwadniania i zachowanie w daniu. Przy niepewności wysyłamy obie na tę samą recepturę, bezpłatnie i ze specyfikacją.
Kształtem kawałka w daniu: słupek 15×2×2 mm (także 20×3×2 i 3×3×6 mm) to podłużny kawałek ziemniaka, kostka to sześcian 10×10×2 albo 10×10×7 mm. Skład i technologia są te same: 100% ziemniaka, bez konserwantów, emulgatorów i SO₂, w wersji standard i BIO. Obie formy uwadniają się w procesie, nie są mielone i nie opisuje się ich frakcją, tylko wymiarem.
Tak, kostka jest stosowana w daniach gotowych pakowanych w atmosferze ochronnej (MAP) i w zupach w słoikach; do dań pasteryzowanych wybiera się kostkę grubą 10×10×7 mm albo słupek. Zachowanie w procesie termicznym potwierdzamy w próbie na Twojej linii, bo decyduje o nim cały profil obróbki, nie sam surowiec. Bilans płynu sprawdza się na pełnym profilu, bo kawałek pracuje inaczej w zamkniętym słoiku niż w otwartym kotle.
Tyle, ile pobierze przy rehydratacji, dlatego po zamianie świeżego ziemniaka na kostkę trzeba zbilansować płyn w recepturze, inaczej danie wyjdzie gęstsze niż wzorzec. Praktyczny porządek: najpierw ustalasz wsad suchy, który daje oczekiwaną liczbę kawałków w porcji, potem mierzysz, ile płynu zabiera, i na końcu korygujesz ilość wywaru albo sosu. Obie liczby zapisujesz w specyfikacji wyrobu.
W zamkniętym opakowaniu, w suchym pomieszczeniu bez obcych zapachów, do 30 °C, przy zalecanej wilgotności względnej 75%; bez chłodzenia. Trwałość to 12 miesięcy od daty produkcji, a termin dla partii jest na etykiecie worka. Kostka i słupek są higroskopijne, więc worek po otwarciu trzeba zamykać. W kuchni zbiorowej obie formy porcjuje się z worka, bez chłodni i bez odpadu po obieraniu.
Chcesz zmierzyć rehydratację w swoim procesie? Zamów bezpłatną próbkę - przy niepewności wyślemy kostkę cienką i grubą na tę samą recepturę.



